Oh Moeder…

Oh Moeder…
5 mei 2017 Wilma Mulder

Mam ik mis je.
Maar toen je er nog was miste ik je ook.

Op 7 maart 2015 mocht ik meedoen aan een heel bijzonder evenement: de Verzoendag. Een initiatief van mediator Ingemar Francisca, die mensen oproept om over hun gevoelens van wrok heen te stappen en vrede te sluiten met elkaar, of met zichzelf. Direct toen ik gevraagd werd voor de Verzoendag wist ik waar mijn verhaal over moest gaan: de verzoening met mijn moeder. Niet dat wij nou altijd slaande ruzie hadden, maar er was wel veel afstand en onbegrip. Hieronder het verhaal dat ik heb verteld in het Bijlmertheater in Amsterdam.

Ik ben in mijn leven best vaak “slecht” behandeld. Toen ik klein was werd ik gepest op de basisschool en later ben ik bedrogen door een aantal vriendjes en zelfs mishandeld door een. Ooit heb ik mijn woning verhuurd aan aardige oudere mensen, die niet meer zo aardig waren toen ze een flinke huurachterstand hadden en met de noorderzon vertrokken. Ik ben op een hele sluwe manier opgelicht toen ik voor de eerste keer een eigen zaak had  en o ja, van mijn ex-man krijg ik ook nog een hoop geld, maar daar kan ik wel naar fluiten. Allemaal heel erg oneerlijk.

Ik heb op al deze gebeurtenissen gereageerd als een vat vol emoties. Ik ben heel erg woedend geweest, waarbij ik verbaal en zelfs fysiek geweld niet uit de weg ging. Maar ik heb me ook overgegeven aan gevoelens van machteloosheid en diepe wanhoop, ik voelde me klein en niet opgewassen tegen het onrecht. En soms zat ik vol zelfverwijt, voelde me stom en vond dat ik het onrecht zelf over me had afgeroepen. En een aantal keren heb ik me veel groter en sterker voorgedaan dan ik ben, toen ik dacht dat ik de situatie wel kon veranderen door heel erg mijn best te doen.

Dat werkt allemaal niet. En bless the wisdom of age, want nu ik wat ouder ben, ben ik echt wijzer geworden. En hoewel ik nog steeds veel dingen oneerlijk, stom en gemeen vindt, laat ik het me niet meer zo raken. Ik heb namelijk leren inzien dat het gedrag van veel mensen niet tegen mij persoonlijk is gericht. Ik begrijp dat niet alleen karakter, maar ook achtergrond en omstandigheden leiden tot bepaald gedrag, en dat heeft vaak bijna niets met mij persoonlijk te maken. Ik heb me verzoend met het feit dat mensen nu eenmaal niet altijd het beste van zichzelf geven. Daar moet ik me niet over opwinden, maar daar moet ik zelf mee dealen. En dat probeer ik door rustig te blijven, en dingen helder en in proportie te zien. En me niet alles persoonlijk aan te trekken. Het werkt!

Dat is allemaal heel mooi en heel wijs, ja he? Toch is dat niet het verzoenverhaal dat ik eigenlijk wil delen. Want van alle mensen met wie je een conflict kunt hebben, wie raken je het meest? Ja, de mensen die het dichtste bij je staan, zoals je ouders. En mijn verzoenverhaal gaat over mijn moeder.

Ik heb altijd heel veel moeite gehad met de zwakheden van mijn moeder. Zij had altijd wel een reden om dingen niet te doen, om ergens niet voor te gaan, om iets maar te laten lopen. Ik heb me daar altijd enorm aan gestoord en het heeft ook voor flink wat afstand tussen ons gezorgd. Maar in die laatste jaren, terwijl ik inmiddels zelf ook moeder ben geworden, is er iets heel essentieels veranderd. Ik ben namelijk door de zwaktes van mijn moeder heen gaan kijken en daar zag ik haar kracht liggen. De kracht om van eenvoudige dingen te genieten, om tevreden te zijn met wat ze had. De kracht om haar ziekte te doorstaan en toch vrolijk en opgewekt te blijven. En de enorme kracht om de ketenen van haar opvoeding te breken. Want mijn moeder heeft namelijk niet zo’n leuke jeugd gehad. Ze is gekleineerd en genegeerd door haar moeder, die altijd mijn moeders broer naar voren schoof als de lieveling. Er zijn er heel veel dingen in het leven van mijn moeder die van haar een liefdeloze, verbitterde vrouw hadden kunnen maken. En dat is niet gebeurd, integendeel. Mijn moeder hield wél van haar dochters, toonde wél affectie, liet ons weten dat we haar alles waren. En dat is ware kracht, dat je de ketens van je ‘upbringing’ kunt verbreken, en zelf een ander, beter pad inslaat.

Mijn moeder is inmiddels aan haar ziekte overleden, en ik ben blij en dankbaar dat ik op tijd tot dit inzicht ben gekomen. Ik heb er met mijn moeder over gesproken en ik heb haar bedankt voor het veranderen van de koers van de toekomst. Want mede door haar kracht kan ik ook een goede moeder zijn, vol oprechte liefde voor mijn kind. Ik heb me verzoend met alles wat ik gemist heb in mijn relatie met mijn moeder, en ik zie dat wat ze me wél gegeven veel belangrijker is. Ik ben haar daar heel erg dankbaar voor.

Parool

Lees het volledige artikel hier: https://blendle.com/i/het-parool/ik-neem-mijn-moeder-nu-zoals-ze-is/bnl-par-20150309-4013475

Video van de verzoendag. Helemaal aan het einde (vanaf ca. 5,55 minuut) zie je een stukje van mijn Verzoenverhaal.