Bekend maakt bemind – LVSC congres

Bekend maakt bemind – LVSC congres
20 november 2018 Wilma Mulder

TALESWAPPER publishing

360 Stories is een bordspel gemaakt door uitgeverij TALESWAPPER. Wij ontwikkelen producten en organiseren evenementen die mensen wereldwijd met elkaar verbinden.

Kalender

  1. Wereldverteldag in de Stadskeuken!

    maart 20 @ 09:00 - 12:30

Op 14 november vond het jaarlijkse cross-over congres plaats van de LVSC, de landelijke vereniging voor supervisoren en coaches. Het thema van dit jaar was ‘Beweging in maatschappijbewust begeleiden’.

Het congres was geweldig goed georganiseerd; altijd prettig als de bewegwijzering klopt, de catering prima is en er overal mensen zijn die je bij een eventuele vraag verder kunnen helpen.

Inhoudelijk was het LVSC congres ook dik voor elkaar, deelnemers hadden zich vantevoren ingeschreven voor drie workshops naar keuze, en tussen de workshops door waren er interessante, interactieve bijeenkomsten met de keynote sprekers.

Ik bezocht het congres in een dubbelrol; als bezoeker en als workshopleider voor de workshop Bekend maakt bemind – in gesprek met ‘de ander’. Samen met collega Wilma Christiaens mocht ik een grote groep mensen kennis laten maken met het bordspel 360 Stories, het spel dat ik heb ontwikkeld om mensen met elkaar in gesprek te brengen en persoonlijke verhalen te laten delen.

Zonder valse bescheidenheid kan ik zeggen dat de workshop liep als een tierelier, na een kort praatje lieten we de ruim 80 deelnemers in groepjes van 5, 6 mensen per tafel het spel spelen en vanaf toen was het voor mij en naamgenoot Wilma als workshopleiders genietend rondlopen. Aan iedere tafel werd volop verteld, de meest uiteenlopende verhalen werden met de tafelgenoten gedeeld en iedereen kreeg een bijzonder inkijkje in het leven van ‘de ander’.

Dat aan het einde van de workshop een groot aantal deelnemers een bordspel kocht of bestelde, was natuurlijk een fantastisch compliment en voor deze ondernemer ook zakelijk een fijne opsteker.

Dus, al met al, een zeer geslaagde dag.
Maar toch….

Toch was er iets pijnlijk duidelijk. Het congresthema; ‘Beweging in maatschappijbewust begeleiden’, de workshops, de keynote sprekers; allemaal ging het over verbinden, over uit je bubbel stappen, over een relatie aan gaan met mensen die niet zo zijn als jij, over je vooroordelen durven erkennen en erover heen leren stappen. Geweldige, belangrijke onderwerpen, een absolute must om mee bezig te zijn. Maar wat zagen we in de praktijk? Een tamelijk homogeen publiek; voornamelijk wit en wat ouder. En daar is natuurlijk op zich niks mis mee, maar de wereld kent inmiddels meer smaken dan alleen die.

De mensen die ik miste tijdens het congres waren de mensen zoals de jongerencoach die het jeugdcentrum leidt waar mijn zoon naar toe gaat. Dat is Imad, een moslim met een Turkse achtergrond. En ik miste de zichtbaarheid van ervaringsdeskundigen, de mensen die zelf een verslavingsverleden, psychische problemen en/of schuldsaneringssituatie hebben meegemaakt, daar uit zijn gekomen en nu andere mensen helpen. Ik miste de jongeren, en de mensen met een zichtbare fysieke beperking, en de mensen die kiezen voor een opvallend uiterlijk. Ik miste een heleboel kleuren uit het rijke palet waar Nederland uit bestaat.

Op een bijeenkomst waarin inclusie, diversiteit en een breed maatschappelijk perspectief Leitmotiv waren, miste ik ‘die andere’ coaches, supervisoren en begeleiders.

Het preken voor eigen parochie, het constateren dat je je met min of meer hetzelfde ‘smaakje’ mens op een bijeenkomst bevindt, is natuurlijk niet iets wat alleen tijdens dit congres gebeurde. Ik benoem het juist omdat ik het overal zie, ook bij mijn eigen bijeenkomsten en workshops, en het is iets dat we samen zullen moeten doorbreken.

We moeten elkaar ontmoeten.
Het is essentieel, niet alleen voor de verdere ontwikkeling van het beroep, maar ook voor ieder persoonlijk, dat we veel verschillende mensen ontmoeten. Net zoals de smaakpapillen moeten wennen aan nieuwe smaken, en je een kind soms wel 20 keer dat hapje broccoli moet aanbieden voodat het gewaardeerd wordt, zo is het verrijkend als we op een gelijkwaardige, ontspannen manier in gesprek gaan met mensen die we toevallig niet standaard in de vriendenkring hebben.

Ik weet dat het moeilijk is, en alleen al het met alle goede wil proberen in contact te komen met ‘anderen’, kan in zichzelf stigmatiserend zijn. Maar er zijn wel manieren. Er zijn open bijeenkomsten in kerken, moskeeën en synagogen, er zijn diners met daklozen, waar je niet als barmhartige samaritaan soep uitdeelt, maar gewoon aanschuift en mee eet, er zijn zorginstellingen die activiteiten organiseren waarbij bewoners, zorgverleners en omwonenden samen iets ondernemen. Wie zoekt zal vinden, en als het er niet is kun je misschien zelf wel iets organiseren.

Met mijn eigen bijeenkomsten; de 360 STORIES cafés, Andere Verhalen en Binnenkijken bijeenkomsten, probeer ik altijd een zo gedifferentieerd mogelijk publiek bij elkaar te brengen. En ik ben dolblij als het lukt. Als nieuwkomers aan tafel zitten met locals, als zorgverleners en zorgontvangers uit hun positie gestapt zijn en in gelijkwaardigheid persoonlijke verhalen delen, als oud en jong en alles daartussenin vertelt, lacht, eet en soms een traantje laat, het is prachtig, prachtig! En wat leer je mensen op een onbevangen manier kennen als je gewoon gezellig bij elkaar zit.

Voorzover ik een missie heb, is het dat. Mensen in gesprek brengen. Heel ontspannen, heel laagdrempelig, gezellig en comfortabel. Zodat we onze overeenkomsten delen, en onze verschillen beter leren begrijpen.

En wat ik hoop bij het volgende LVSC congres, is dat we meer kleur, geur en smaak mogen beleven. Dat we meer echte praktijkverhalen mogen horen van mensen die op een plek in de maatschappij staan waar ‘wij’ nooit komen. Dat we nog meer mogen voelen hoe het is om ‘de ander’ te zijn, zodat we wellicht ooit zo’n brede blik hebben dat van ‘wij’ en ‘de anderen’ geen sprake meer is.

November 2018, Wilma Mulder

Speel 360 Stories!

Deel herinneringen